Mleczaj płowy
Lactarius helvus
Trujący
Płowy, filcowaty mleczaj wilgotnych borów z wodnistym mleczkiem i zapachem przyprawy maggi; trujący.
Trujący na surowo i po ugotowaniu: wywołuje nudności, wymioty i biegunkę, czasem zawroty głowy i dreszcze, nawet już po kwadransie od posiłku. Toksyna, prawdopodobnie związek z grupy seskwiterpenów, nie została dokładnie zidentyfikowana. Przy podejrzeniu zatrucia od razu dzwoń pod 112 albo jedź na SOR i zabierz resztki grzybów.
Opis
Spory mleczaj o suchym, matowym, płoworóżowym kapeluszu bez stref. Wydziela skąpe, wodniste mleczko, a starsze i podsuszone owocniki pachną intensywnie jak przyprawa maggi lub lubczyk. Rośnie w wilgotnych borach i na torfowiskach, wśród torfowców.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 5–15 cm, płoworóżowy, ochrowy do rdzawego, suchy, matowy, drobno filcowaty, bez pręg.
- Blaszki gęste, białożółtawe, potem ochrowe, lekko zbiegające.
- Trzon 4–13 cm, czerwonoochrowy, jaśniejszy od kapelusza, z wiekiem pusty.
- Mleczko skąpe, wodniste, prawie przezroczyste, u starych okazów brak; zapach maggi, silniejszy po podsuszeniu.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od czerwca do października, najwięcej od sierpnia do września.
Wilgotne bory sosnowe i świerkowe, obrzeża torfowisk i miejsca porośnięte torfowcami, na kwaśnych, ubogich glebach; czasem pod brzozami.
Uwaga na sobowtóry
Mleczaj smacznyJadalnyJak odróżnić: Mleczaj smaczny ma bardzo obfite, białe, brązowiejące mleczko, matowy, rudopomarańczowy kapelusz i pachnie śledziem, a nie maggi.
Mleczaj rudyNiejadalnyJak odróżnić: Mleczaj rudy ma ciemniejszy, czerwonobrązowy kapelusz ze spiczastym garbkiem i obfite, białe, bardzo ostre mleczko.