Mleczaj chrząstka
Lactifluus vellereus
Nazywany też: mleczajowiec chrząstka, chrząstka, gruzd
Niejadalny
Bardzo duży, biały, twardy mleczaj o zamszowym kapeluszu i rzadkich blaszkach; niejadalny z powodu ostrego miąższu.
Opis
Największy z naszych mleczajów: biały, krępy, o twardym, grubym miąższu i zamszowym, pilśniowym kapeluszu. Rośnie grupami w lasach liściastych pod dębami i bukami, czasem aż do mrozów. Nie uchodzi za trujący, ale ostry smak i łykowaty miąższ sprawiają, że nie jest zbierany.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 10–25 cm, biały do jasnoochrowego, matowy, zamszowo-pilśniowy, z wiekiem lejkowaty.
- Blaszki dość rzadkie, grube, białe, potem ochrowożółte, zbiegające na trzon.
- Trzon krótki i gruby, 4–7 cm, biały, pilśniowy, pełny.
- Mleczko obfite, białe, w smaku łagodne lub gorzkawe; ostry, piekący jest dopiero miąższ.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od sierpnia do listopada, najwięcej od września do października.
Lasy liściaste i mieszane, najczęściej pod dębami i bukami; rośnie grupami od sierpnia do pierwszych mrozów.
W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.
Uwaga na sobowtóry
Mleczaj bielNiejadalnyJak odróżnić: Mleczaj biel ma gładki, nie zamszowy kapelusz, bardzo gęste, cienkie blaszki i dłuższy trzon, a jego mleczko jest od razu paląco ostre.
Gołąbek smacznyJadalnyJak odróżnić: Gołąbek smaczny po skaleczeniu nie wydziela mleczka, a jego kapelusz jest gładki, często z przyklejoną ziemią i liśćmi.