Gołąbek buczynowy
Russula nobilis
Nazywany też: gołąbek merowski, gołąbek buczynolubny
Trujący
Różowoczerwony gołąbek buczyn, bliski krewny gołąbka wymiotnego i tak samo trujący.
Wywołuje zatrucie żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunkę, zwykle od pół godziny do kilku godzin po posiłku. Przy podejrzeniu zatrucia od razu dzwoń pod 112 albo jedź na SOR i zabierz resztki grzybów.
Opis
Niewielki, kruchy gołąbek o różowym do karminowego, gładkim kapeluszu, który po deszczu płowieje do jasnoróżowego lub żółtawego. Rośnie wyłącznie pod bukami. Ma bardzo ostry smak i wywołuje zatrucia pokarmowe.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 3–9 cm, różowy do karminowego, długo wypukły; skórka zdejmuje się tylko przy brzegu.
- Blaszki białe, czasem z zielonkawym lub żółtawym odcieniem, dość gęste, kruche.
- Trzon krótki, 2–4 cm, biały, pełny, bez różowego nalotu.
- Miąższ biały, pod skórką różowy, z owocowym zapachem, u młodych przypominającym kokos, i bardzo ostrym smakiem.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od sierpnia do października, najwięcej we wrześniu.
Wyłącznie pod bukami, w buczynach i lasach z udziałem buka.
W kalendarzu grzybiarza: wrzesień.
Uwaga na sobowtóry
Gołąbek wymiotnyTrującyJak odróżnić: Gołąbek wymiotny rośnie w wilgotnych lasach iglastych i ma zwykle ciemniejszy kapelusz ze skórką zdzieralną prawie do środka; również trujący.
Gołąbek wybornyJadalnyJak odróżnić: Gołąbek wyborny ma matowy, cielistoróżowy kapelusz ze skórką niesięgającą brzegu oraz twardy, zwarty miąższ.