Sarniak sosnowy

Sarcodon squamosus

Nazywany też: sarna

Warunkowo jadalny

Sarniak sosnowy (Sarcodon squamosus)
Fot. Tatiana, CC BY 4.0, Wikimedia Commons

Bliźniak sarniaka dachówkowatego rosnący pod sosnami; jadalny tylko młody i dobrze ugotowany.

Otwórz w aplikacjiPobierz z Google Play
Zachowaj ostrożność

Jadalny tylko młody i dokładnie ugotowany. Na surowo i niedogotowany bywa ciężkostrawny i wywołuje dolegliwości żołądkowe, a starsze owocniki są gorzkie. Zielonkawa lub czarniawa podstawa trzonu albo niebieskozielony miąższ wskazują na gorzkie, częściowo ściśle chronione sarniaki: takich nie zbieraj.

Co robić przy podejrzeniu zatrucia

Opis

Grzyb z kolcami pod kapeluszem i ciemnymi łuskami na wierzchu, przez lata nieodróżniany od sarniaka dachówkowatego. Rośnie w borach sosnowych, często na piaszczystych glebach. Najpewniejszą wskazówką jest towarzystwo sosny.

Jak rozpoznać

  • Kapelusz brązowy do ciemnobrązowego, pokryty łuskami, w wilgotną pogodę niemal czarny.
  • Kolce gęste, krótkie, kremowe do brązowych, zbiegające na trzon.
  • Trzon krótki, pełny, kremowy do jasnobrązowego.
  • Miąższ białawy, u starszych szarobrązowy, o korzennym zapachu.

Kiedy i gdzie szukać

Sezon: od sierpnia do listopada, najwięcej od września do października.

  • Lasy iglaste
  • Bez blaszek i rurek

Bory sosnowe i lasy mieszane z sosną, zwykle na kwaśnych, piaszczystych glebach.

W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.

W kuchni

Zbieraj tylko młode owocniki: starsze są gorzkie i łykowate. Obgotuj je kilka minut i wylej wodę, a potem dokładnie ugotuj lub usmaż; nigdy nie jedz na surowo. Suszone i zmielone nadają się na przyprawę.

Uwaga na sobowtóry