Pierścieniak grynszpanowy

Stropharia aeruginosa

Nazywany też: pierścieniak niebieskozielony, łysiczka niebieskozielona

Niejadalny

Pierścieniak grynszpanowy (Stropharia aeruginosa)
Fot. Stropharia_aeruginosa_Viherkaulussieni_IMG_6863_C.jpg : Anneli Salo derivative work: Ak ccm, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons

Niebieskozielony, śluzowaty grzyb z pierścieniem; jadalność sporna, więc nie zbieraj go do jedzenia.

Otwórz w aplikacjiPobierz z Google Play

Opis

Charakterystyczny grzyb o śluzowatym, grynszpanowym (niebieskozielonym) kapeluszu z białymi łatkami. Rośnie w grupach na ziemi, w ściółce i na resztkach drewna w lasach i parkach. Źródła różnią się co do jadalności: część uznaje go za jadalny, część za trujący.

Jak rozpoznać

  • Kapelusz 3–8 cm, niebieskozielony do sinozielonego, pokryty śluzem z białymi łatkami; z wiekiem płowieje na żółtawo.
  • Blaszki przyrośnięte, najpierw szarawe, potem fioletowobrązowe, z białymi ostrzami.
  • Trzon 3–8 cm, białawy do zielonkawego, z nietrwałym pierścieniem, pod nim z białymi kosmkami.
  • Wysyp zarodników fioletowobrązowy do prawie czarnego.

Kiedy i gdzie szukać

Sezon: od sierpnia do listopada, najwięcej od września do października.

  • Lasy iglaste
  • Lasy liściaste
  • Lasy mieszane
  • Parki i ogrody
  • Blaszki

Na ziemi, w ściółce i na resztkach drewna w lasach liściastych i iglastych (często pod bukami), w parkach i przy drogach.

W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.

Uwaga na sobowtóry

  • Lejkówka wonnaJadalny

    Jak odróżnić: Lejkówka wonna ma suchy kapelusz bez białych łatek, blaszki przyrośnięte do lekko zbiegających, nie ma pierścienia, daje jasny wysyp zarodników i silnie pachnie anyżem.