Lejkówka wonna
Clitocybe odora
Nazywany też: lejkówka zielonawa
Jadalny
Niebieskozielona lejkówka o silnym zapachu anyżu, używana tylko jako przyprawa.
Zbieraj tylko okazy jednocześnie wyraźnie niebieskozielone i pachnące anyżem. Istnieją białawe lejkówki o zapachu anyżu, które zawierają muskarynę, a wyblakłego okazu bez zapachu nie da się pewnie rozpoznać.
Opis
Niewielki grzyb o niebieskozielonym lub szarozielonym kapeluszu, który z wiekiem blednie. Najpewniejsze cechy to ta barwa razem z bardzo silnym zapachem anyżu. Rośnie od lata do późnej jesieni w ściółce lasów liściastych, zwłaszcza bukowych, rzadziej iglastych.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 3–8 cm, niebieskozielony do szarozielonego, z wiekiem blednie do kremowego, płaski, potem lekko wklęsły.
- Blaszki przyrośnięte do lekko zbiegających, białawe do kremowych, często z zielonkawym odcieniem; wysyp zarodników biały do kremowego.
- Trzon 3–7 cm, jaśniejszy niż kapelusz, białawy do zielonkawoszarego, u nasady z białą grzybnią.
- Miąższ białawy, o bardzo silnym zapachu anyżu, który u starych okazów może zanikać.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od lipca do grudnia, najwięcej od września do października.
Ściółka lasów liściastych, zwłaszcza bukowych, rzadziej iglastych.
W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.
W kuchni
Używaj tylko świeżych, wyraźnie niebieskozielonych okazów jako przyprawy, w małej ilości. Nigdy nie jedz jej na surowo: gotuj ją lub smaż razem z potrawą.
Uwaga na sobowtóry
Lejkówka liściowaTrującyJak odróżnić: Lejkówka liściowa jest biała, kredowo oszroniona, bez zielonego odcienia i nie pachnie anyżem; zawiera muskarynę.
Pierścieniak grynszpanowyNiejadalnyJak odróżnić: Pierścieniak grynszpanowy ma śluzowaty kapelusz z białymi łatkami, pierścień na trzonie, blaszki ciemniejące do fioletowobrązowych i nie pachnie anyżem.