Mleczaj śluzowaty

Lactarius blennius

Nazywany też: mleczaj lepki

Niejadalny

Mleczaj śluzowaty (Lactarius blennius)
Fot. Holger Krisp, CC BY 3.0, Wikimedia Commons

Szarozielony, oślizgły mleczaj buczyn z plamkami ułożonymi w kręgi i piekącym mleczkiem; niejadalny.

Otwórz w aplikacjiPobierz z Google Play

Opis

Mleczaj o oliwkowoszarym do szarozielonego, w wilgoci bardzo oślizgłym kapeluszu, na którym ciemniejsze, kroplowate plamki układają się w kręgi. Rośnie niemal wyłącznie pod bukami i należy do najczęściej spotykanych mleczajów w Polsce. Z powodu ostrego smaku uchodzi za niejadalny, a część autorów uważa go za trujący.

Jak rozpoznać

  • Kapelusz 4–9 cm, oliwkowoszary do szarozielonego, oślizgły, z ciemniejszymi, kroplowatymi plamkami w kręgach, zwłaszcza przy brzegu.
  • Blaszki gęste, białe, potem kremowe, po uszkodzeniu szarobrązowo plamiste.
  • Trzon 3–7 cm, jaśniejszy od kapelusza, szarawy, w wilgoci lepki.
  • Mleczko obfite, białe, piekące, zasychając szarozielone.

Kiedy i gdzie szukać

Sezon: od lipca do listopada, najwięcej od września do października.

  • Lasy liściaste
  • Lasy mieszane
  • Blaszki

Buczyny i lasy mieszane z bukiem, wyjątkowo pod grabem lub dębem; częsty w wilgotnych, mszystych miejscach.

W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.

Uwaga na sobowtóry

  • Mleczaj paskudnikTrujący

    Jak odróżnić: Mleczaj paskudnik jest większy i znacznie ciemniejszy, oliwkowobrązowy do czarnobrązowego, i rośnie pod brzozami i świerkami.