Lejkowiec dęty
Craterellus cornucopioides
Nazywany też: wronie uszy
Jadalny
Czarny, lejkowaty grzyb buczyn i dąbrów; jadalny, najczęściej suszony i mielony na przyprawę.
Opis
Cienkomięsisty grzyb w kształcie trąbki lub rogu obfitości, szaroczarny do czarnego, pusty w środku aż do podstawy. Nie ma blaszek: zewnętrzna strona jest gładka lub lekko pomarszczona. Rośnie gromadnie wśród liści pod bukami i dębami, częściej na pogórzu.
Jak rozpoznać
- Owocnik 3–8 cm szeroki i 5–12 cm wysoki, lejkowaty, wewnątrz brązowoczarny do czarnego, z podwiniętym, falistym brzegiem.
- Zewnętrzna strona szara do szaroczarnej, gładka lub lekko pomarszczona, bez blaszek i listewek; u dojrzałych biaława od zarodników.
- Trzonu właściwie brak: lejek zwęża się ku dołowi i jest pusty aż do podstawy.
- Miąższ cienki, czarniawy i elastyczny, po wysuszeniu kruchy; zapach przyjemny, smak łagodny.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od sierpnia do listopada, najwięcej od września do października.
Lasy liściaste i mieszane, najczęściej pod bukami i dębami, na wilgotnej ściółce; często rośnie kępami w tych samych miejscach.
W kalendarzu grzybiarza: wrzesień, październik.
W kuchni
Najczęściej suszy się go i mieli na aromatyczną przyprawę do zup i sosów. Podczas gotowania czernieje, to normalne. Przyrządzaj go po obróbce cieplnej i zbieraj z umiarem, bo w wielu miejscach jest coraz rzadszy.
Uwaga na sobowtóry
Pieprznik trąbkowyJadalnyJak odróżnić: Pieprznik trąbkowy ma brązowy kapelusz, żółtawy trzon i wyraźne listewki pod kapeluszem.