Boczniak łyżkowaty
Pleurotus pulmonarius
Jadalny
Jasny, letni boczniak z pni buków i dębów; jadalny, w Polsce rzadki.
Boczniaki zbieraj tylko z drewna liściastego. Podobna do nich bokówka biała, która rośnie na pniakach drzew iglastych, częściej w górach, była w Japonii podejrzewana o śmiertelne zatrucia.
Opis
Grzyb nadrzewny o łopatkowatych, kremowych kapeluszach przyrośniętych bokiem do drewna, rosnący zwykle w kępach. W przeciwieństwie do boczniaka ostrygowatego owocnikuje latem i wczesną jesienią. W Polsce jest rzadki i wpisany na Czerwoną listę.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 5–12 cm, łopatkowaty lub muszlowaty, kremowy do bladobrązowego, cienkomięsisty.
- Blaszki gęste, białawe, głęboko zbiegające na trzon.
- Trzon krótki (1–6 cm), boczny lub mimośrodowy, białawy, u nasady pilśniowaty.
- Zapach słaby, lekko anyżkowy; wysyp zarodników biały z fioletowym odcieniem.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od maja do października, najwięcej od czerwca do sierpnia.
Pnie i konary buków, dębów i innych drzew liściastych, zarówno martwych, jak i żywych.
W kuchni
Zbieraj tylko młode, sprężyste owocniki, bo starsze bywają zaczerwione. Smaż lub duś, nigdy nie jedz go na surowo; po ugotowaniu nadaje się też do marynowania.
Uwaga na sobowtóry
Boczniak ostrygowatyJadalnyJak odróżnić: Boczniak ostrygowaty ma zwykle ciemniejszy, szary do niebieskoszarego kapelusz i owocnikuje późną jesienią i zimą.