Żółciak siarkowy
Laetiporus sulphureus
Nazywany też: huba siarkowa
Warunkowo jadalny
.jpg){kind=link}
Jaskrawożółta, dachówkowata huba na pniach drzew liściastych. Jadalne są tylko młode, miękkie i dobrze ugotowane.
Surowy jest trujący, a niedogotowany lub stary wywołuje wymioty i biegunkę; zdarzają się też reakcje alergiczne, nawet po prawidłowej obróbce. Nie zbieraj okazów z drzew w sadach, które mogą być opryskiwane, ani z cisów, bo podejrzewa się, że takie mogą być trujące.
Opis
Duży grzyb nadrzewny o mięsistych, wachlarzowatych kapeluszach ułożonych dachówkowato jeden nad drugim. Młody jest soczysty, siarkowożółty do pomarańczowego, z wiekiem blednie i kruszeje. Atakuje żywe drzewa liściaste, najczęściej w parkach, sadach i przy drogach.
Jak rozpoznać
- Kapelusze 10–40 cm, wachlarzowate, grube, pomarańczowożółte, często z różowawym odcieniem; brzeg cytrynowożółty, falisty.
- Spód siarkowożółty, z bardzo drobnymi porami (3–5 na mm).
- Bez trzonu, przyrośnięty bokiem do pnia; często wiele kapeluszy w jednej kępie.
- Miąższ biały do kremowego, u młodych miękki i soczysty, u starych kruchy; zapach grzybowy, smak lekko kwaśny.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od maja do października, najwięcej od maja do czerwca.
Żywe i osłabione drzewa liściaste, zwłaszcza dęby, wierzby, topole, robinie i drzewa owocowe; częściej w parkach i przy drogach niż w lesie.
W kuchni
Zbieraj tylko młode, miękkie brzegi kapeluszy. Opłucz, obgotuj i wylej wodę, dopiero potem smaż lub duś. Za pierwszym razem zjedz małą porcję.
Uwaga na sobowtóry
W atlasie nie ma groźnych sobowtórów tego gatunku. Mimo to zawsze sprawdzaj wszystkie cechy.