Żagiew łuskowata
Cerioporus squamosus
Nazywany też: żagwiak łuskowaty
Warunkowo jadalny
Duża, płaska huba z ciemnymi łuskami na jasnym kapeluszu i ogórkowym zapachem. Jadalne są tylko młode.
Starszy, twardy owocnik jest niestrawny, a surowy lub niedogotowany może wywołać dolegliwości żołądkowe. Jedz go tylko młodego i dobrze ugotowanego.
Opis
Duży grzyb nadrzewny o wachlarzowatym, kremowym kapeluszu pokrytym brązowymi łuskami ułożonymi jak pióra. Ma krótki, boczny trzon, czarny u nasady, i duże, kanciaste pory. Rośnie wiosną i latem na pniach drzew liściastych, często w parkach i przy drogach.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 10–40 cm, wachlarzowaty lub nerkowaty, kremowy do jasnobrązowego, z ciemnobrązowymi łuskami ułożonymi koncentrycznie.
- Pory białe do kremowych, duże (1–2,5 mm), kanciaste, zbiegające na trzon.
- Trzon krótki, gruby, boczny, u góry białawy, u nasady czarny i aksamitny.
- Miąższ biały, soczysty, z wiekiem korkowaty; pachnie mąką lub skórką ogórka.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od kwietnia do września, najwięcej od maja do czerwca.
Żywe i obumierające drzewa liściaste, zwłaszcza buki, klony, jesiony, wiązy, wierzby i lipy; w lasach, parkach i alejach.
W kuchni
Zbieraj tylko bardzo młode, miękkie owocniki lub ich brzegi, które łatwo kroić. Pokrój cienko, obgotuj i wylej wodę, a potem smaż lub duś. Starsze są łykowate i niejadalne.
Uwaga na sobowtóry
W atlasie nie ma groźnych sobowtórów tego gatunku. Mimo to zawsze sprawdzaj wszystkie cechy.