Szyszkowiec łuskowaty
Strobilomyces strobilaceus
Nazywany też: szyszkowiec
JadalnyOchrona częściowa
.JPG){kind=link}
Chroniony grzyb rurkowy o szaroczarnym kapeluszu pokrytym dużymi, odstającymi łuskami; wygląda jak szyszka.
Ochrona częściowa (rozporządzenie Ministra Środowiska z 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów, Dz.U. 2014 poz. 1408, zał. 2). Dziko rosnących owocników nie wolno zrywać, zbierać, uszkadzać ani niszczyć, także na własny użytek; nie wolno też niszczyć ich siedlisk. Zbiór za zezwoleniem rozporządzenie przewiduje tylko dla gatunków z zał. 3, a tego gatunku tam nie ma, więc w Polsce w ogóle nie wolno go zbierać. Zostaw go na miejscu; możesz go sfotografować.
Opis
Niezwykły grzyb rurkowy, którego kapelusz i trzon pokrywają duże, wełniste, szarobrązowe do czarnych łuski, przez co owocnik przypomina szyszkę. Miąższ po przekrojeniu różowieje lub czerwienieje, a potem czernieje. W Polsce rzadki, częstszy w buczynach na południu kraju; objęty ochroną częściową.
Jak rozpoznać
- Kapelusz 5–15 cm, szarobrązowy do szaroczarnego, pokryty dużymi, odstającymi, dachówkowato ułożonymi łuskami; na brzegu bywają resztki białawej osłony.
- Rurki i pory duże, kanciaste, u młodych białawe, potem szare do szarobrązowych; uciśnięte czerwienieją, potem czernieją.
- Trzon 6–14 cm, twardy, w kolorze kapelusza, pokryty wełnistymi kosmkami, z zanikającym pierścieniem.
- Miąższ białawy, po przekrojeniu różowieje lub czerwienieje, a potem czernieje; smak i zapach słabe.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: od lipca do listopada, najwięcej od sierpnia do września.
Lasy liściaste i mieszane, najczęściej buczyny, w górach także lasy świerkowo-jodłowe; częściej na pogórzu i w górach południowej Polski.
W kuchni
Nie zbieraj go: w Polsce jest pod ochroną częściową. Młode owocniki są jadalne tylko po ugotowaniu, ale mało smaczne i watowate.
Uwaga na sobowtóry
W atlasie nie ma groźnych sobowtórów tego gatunku. Mimo to zawsze sprawdzaj wszystkie cechy.