Czyreń ogniowy
Phellinus igniarius
Nazywany też: huba ogniowa
Niejadalny
Bardzo twarda, ciemnoszara do czarnej huba, najczęściej na wierzbach. Niejadalna, dawniej służyła za hubkę.
Opis
Wieloletni, kopytowaty owocnik mocno wrośnięty w pień, z twardą, szarą do czarnej, często spękaną skorupą. Spód ma drobne, rdzawobrązowe pory. Rośnie głównie na żywych wierzbach, także na innych drzewach liściastych, nad wodami, w sadach i zaroślach.
Jak rozpoznać
- Owocnik 15–25 cm szeroki i 8–15 cm gruby, kopytowaty, bardzo twardy, wieloletni.
- Wierzch szary do czarnego, z wiekiem spękany, z koncentrycznymi pręgami; brzeg szeroki, zaokrąglony, jaśniejszy.
- Spód rdzawobrązowy do szarobrązowego, z bardzo drobnymi porami; rurki w wielu warstwach.
- Miąższ do 2 cm, zdrewniały, rdzawobrązowy do kasztanowego, bardzo twardy.
Kiedy i gdzie szukać
Sezon: przez cały rok.
Żywe drzewa liściaste, głównie wierzby, także inne gatunki i drzewa owocowe; nad rzekami i potokami, w sadach, ogrodach i lasach.
W kalendarzu grzybiarza: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień.
Uwaga na sobowtóry
Hubiak pospolityNiejadalnyJak odróżnić: Hubiak ma gładką, szarą skorupę bez spękań, miększy, zamszowy, rdzawobrązowy miąższ i słabiej trzyma się pnia; rośnie głównie na bukach i brzozach.